Η ΓΥΝΑΙΚΑ ΣΤΗΝ ΕΘΝΙΚΙΣΤΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

 Τὰ «νέα ἤθη» ποὺ εἰσάγονται ἀλλεπάλληλα καὶ βιαίως στὴν καθημερινότητά μας, ἀπὸ τὸν ἀποκαλούμενο «προοδευτικὸ τρόπο ζωῆς», ἀποτελοῦν δίχως ἄλλο ἕνα νοσηρὸ φαινόμενο τῆς ἐποχῆς. Στὶς ὅποιες ἀλλαγὲς πραγματοποιοῦνται δὲν ὑπάρχει κανένα ἴχνος ἐξέλιξης, παρὰ μόνο ὁ ἐκφυλισμὸς τῶν ἄλλοτε ὑγειῶν ἀξιῶν καὶ προτύπων τῆς κοινωνίας μας. Ἀπὸ τὴν παρακμάζουσα αὐτὴ διαδικασία, μοιραῖα βάλλεται καὶ ὁ παραδοσιακὸς ρόλος τῶν δύο φύλων τὸν ὁποῖο τὸ «νέο», διεστραμμένο πολιτικοκοινωνικὸ κατεστημένο πασχίζει μὲ κάθε τρόπο νὰ ἀλλοιώσει, μετατρέποντάς τον σὲ κάτι ὄχι μόνο ξένο πρὸς τὰ πρότυπα τοῦ λαοῦ μας, ἀλλὰ καὶ ἐντελῶς ἀντιφυσικό. Εἶναι γεγονός, ἄλλωστε, ὅτι σὲ αὐτὴ τὴν ἔντονα «ἐξισωτικὴ» κοινωνία, τὸ περίφημο πνεῦμα τοῦ φεμινισμοῦ ἔχει ἐπηρεάσει μὲ τρόπο καθοριστικὸ τὸ γυναικεῖο πρότυπο, θέλοντας νὰ πείσει τὴ γυναῖκα ὅτι τὰ φυσικά, βιολογικά της ἔνστικτα εἶναι «κοινωνικὰ κατασκευασμένα» γιὰ νὰ τὴν καταπιέζουν. Στὴν πραγματικότητα, βέβαια, ἡ μοναδικὴ συμβολὴ στὴν ὑποτιθέμενη γυναικεία ἀπελευθέρωση ἔγκειται στὴν κωμικοτραγικὴ εἰκόνα γυναικῶν ποὺ προσπαθοῦν νὰ ἀγγίξουν τὸ ἀνδρικὸ πρότυπο, μὲ σκοπὸ νὰ ἀποδείξουν τὸ δυναμισμό τους, καθὼς καὶ ἀνδρῶν ποὺ ἀπέχουν μακρὰν ἀπὸ τὰ πρότυπα ἀρρενωπότητας. 

Τελικὰ ὁ σκοπὸς δὲν εἶναι ἡ ἐλευθερία καὶ ἡ ἰσότητα, ἀλλὰ ἡ ὁμοιομορφία τῶν δύο φύλων, δίχως ταυτότητα. Ἡ δική μας κοσμοθεωρία στέκεται σφοδρὸς πολέμιος τῆς ἐξισωτικῆς αὐτῆς ἐποχῆς καὶ τῆς κίβδηλης ἰσότητας, ποὺ προάγουν πρότυπα κατώτερα ,ἐκφυλισμένα καὶ ποιοτικὰ μειονεκτοῦντα. Ἑπομένως, δὲν τίθεται κανένα ζήτημα ἰσότητας ἢ ὑπεροχῆς τῶν δύο φύλων, γιατί πολὺ ἁπλᾶ τα σῶμα στὰ ὑπὲρ τοῦ Φυσικοῦ Νόμου. Ἄνδρας καὶ ἡ γυναῖκα ἀποτελοῦν δύο διαφορετικὲς ὑποστάσεις, ποὺ ἀπὸ τὴν φύση ἔχουν ὁριστεῖ νὰ ἐπιτελοῦν διαφορετικοὺς ρόλους, ὥστε νὰ ἄλληλο-συμπληρώνονται γιὰ τὴν ἐκπλήρωση τῶν στενὰ συνδεδεμένων πεπρωμένων τους, καθὼς ἕκαστος ἔχει νὰ ἐπιτελέσει τὸ δικό του ξεχωριστὸ χρέος στὴ ζωὴ τοῦ Ἔθνους. Ἡ γυναῖκα, σαφέστατα, κατέχει καίρια θέση στὸ κοινωνικὸ γίγνεσθαι, χαίροντας ἀπολύτου σεβασμοῦ καὶ ἐκτίμησης. Δὲν εἶναι ἐπ’ οὐδενὶ περιορισμένη, οὔτε ἕνα ἄβουλο ὀν, οὔτε διακοσμητικὸ στοιχεῖο, οὔτε μία «μηχανὴ παραγωγῆς» ποὺ δὲν ἐλέγχει τὸ σῶμα καὶ τὶς ἐπιλογές της. Γιὰ αὐτὸ καὶ θεωροῦμε ἀπαραίτητο ἡ κοινωνία νὰ παρέχει τὴν παιδεία ποὺ ἁρμόζει στὰ ἤθη καὶ στὶς ἀξίες τοῦ πολιτισμοῦ μας, καθὼς καὶ τὶς ἀπαιτούμενες γνώσεις, τὰ κίνητρα καὶ τὶς δυνατότητες, ὥστε νὰ γίνει μιὰ ἄξια μητέρα ἂν τὸ θελήσει, φτάνοντας στὴν ὁλοκλήρωσή της. Ἄλλωστε, ἡ μητρότητα, «τὸ μεγαλύτερο θαῦμα τῆς φύσεως», ἀποτελεῖ τὸ ὕψιστο ἰδανικὸ γιὰ μιὰ γυναῖκα. Συνιστᾶ ἱερὸ καθῆκον, μὰ ταυτόχρονα καὶ ἀπώτατη τιμή, καθὼς μέσῳ αὐτῆς διαφυλάσσεται ἡ πολιτιστικὴ κληρονομιά, συμβάλλοντας ἔτσι στὴν ἐθνικὴ καὶ φυλετικὴ συνέχεια. Εἶναι χρέος καὶ τιμὴ νὰ φέρει στὸν κόσμο τὰ νέα μέλη τοῦ Ἔθνους, νὰ τὰ ἀναθρέψει καὶ νὰ τὰ διαπαιδαγωγήσει σύμφωνα μὲ τὶς ἀξίες, τὰ ἰδανικὰ καὶ τὶς ἀρετὲς τῆς εὐρύτερης ὁλότητας, ἀποτελῶντας τὸν συνδετικὸ κρίκο τοῦ παρελθόντος, μὲ τὸ παρὸν καὶ τὸ μέλλον. Οἱ ἐπιλογές της, πολλὲς φορές, εἶναι αὐτὲς ποὺ καθορίζουν τὴν ἐξέλιξη τοῦ τόπου, καθὼς ἀπὸ τὸ «ἐγώ» της γεννᾶται τὸ «ἐμεῖς». 

Ὀφείλει νὰ διαπαιδαγωγεῖ τὰ παιδιὰ τῆς μὲ ὁδηγὸ τὶς προαιώνιες ἀξίες τοῦ ἑλληνισμοῦ, τὰ πρότυπα ἀνδρείας, φιλοπατρίας, ἀρετῆς, τιμῆς καὶ ἤθους, καλλιεργῶντας ἕνα πνεῦμα ἀγωνιστικὸ καὶ μαχητικό, διαρκοῦς βελτίωσης καὶ δυνατῆς θέλησης, μακριὰ ἀπὸ παραδείγματα ποὺ προάγουν τὴν παθητικότητα, τὸν φόβο καὶ τὴν δειλία. Νὰ τὰ ἐξασκεῖ συνεχῶς, ὥστε νὰ γίνουν ἄνθρωποι ἐλεύθεροι καὶ ἄξιοι συνεχιστὲς τῆς ἀρχέγονης πορείας τοῦ Ἔθνους μας, μετατρεπόμενοι στὸ μέσο διαιώνισης τῆς βιολογικῆς καὶ πολιτιστικῆς του ταυτότητας. Ἐξ οὗ καὶ ἡ ἀντίθεσή μας στὴν μάστιγα τῶν ἀμβλώσεων, καθὼς πέρα τοῦ ὅτι λαμβάνει τὸν χαρακτῆρα μιᾶς νομιμοποιημένης δολοφονίας, συνιστᾶ ἔγκλημα κατὰ τοῦ Ἔθνους μας. Πόσο δὲ μᾶλλον τώρα ποὺ ὑποφέρει ἀπὸ δημογραφικὸ μαρασμό, μὲ τὴν σοβαρότητα τοῦ ζητήματος νὰ τὸ ἀνάγει σὲ μεῖζον πρόβλημα ἐθνικῆς ἐπιβίωσης. 

Ἡ γυναῖκα στὴν ἰδεολογία τοῦ Ἐθνικισμοῦ, εἶναι μιὰ μαχήτρια τῆς ζωῆς. Ἔχει λόγο καὶ ἄποψη, δικαιώματα, ἀλλὰ καὶ ὑποχρεώσεις. Διατηρεῖ τὴν θηλυκότητάς της, ἀλλὰ εἶναι ἐξίσου σκληρή, δυναμική, δραστήρια, ἀποφασιστικὴ καὶ ἀμείλικτη ὅποτε καταστεῖ ἀνάγκη, κινούμενη πάντα βάσει τῶν δυνατοτήτων καὶ τῆς φύσης της. Δὲν ξεχνάει καὶ δὲν παραβλέπει τὸν ρόλο καὶ τὴν ἀποστολῆς στὴν κοινωνία καὶ δὲν προσπαθεῖ νὰ μιμηθεῖ ἀνεπιτυχῶς τὸν ἄνδρα, ἀποτελῶντας ἁπλᾶ ἕνα κακέκτυπό του. 

Μιὰ τέτοια γυναῖκα, ἀποτελεῖ, ἀναμφισβήτητα, πηγὴ ἔμπνευσης γιὰ τὸν ἄνδρα ἐκεῖνο, ποὺ δίχως ἐκπτώσεις κατανοεῖ καὶ ἀποδέχεται τὸν ἐκ φύσεως προκαθορισμένο ρόλο του. Βάσει ἐνστίκτου θὰ ἀγωνιστεῖ γιὰ νὰ τὴν κερδίσει καὶ νὰ συμπορευτεῖ μαζί της, θὰ πολεμήσει γιὰ νὰ προστατεύσει τὴν ἴδια καὶ τὰ παιδιά του, προστατεύοντας καὶ ἐξασφαλίζοντας μὲ τὸν τρόπο αὐτὸ τὴν συνέχεια καὶ ἐξέλιξη τοῦ Ἔθνους. Ἄλλωστε, γιὰ τὸν ἄνδρα ἡ γυναῖκα εἶναι ὁ δρόμος γιὰ τὴν διαιώνισή του, ὅπως ἄλλωστε καὶ τῆς φυλῆς, τῶν προτύπων καὶ τοῦ πνεύματος αὐτῆς, διαμέσου τῶν ἀπογόνων της. Ἡ γυναῖκα ποὺ ζεῖ σύμφωνα μὲ τὸ ἐθνικιστικὸ ἰδεῶδες, εἶναι Ἐλεύθερη καὶ Ὑπερήφανη. Διαθέτει τόλμη, γιὰ αὐτὸ καὶ μάχεται καθημερινά, δίχως νὰ μοιρολατρεί, γιὰ τὰ Ἰδανικὰ καὶ τὶς Ἀξίες της, γιὰ τὴν Πατρίδα καὶ τὴν Οἰκογένειά της. Ἀγωνίζεται νὰ ἀνατρέψει τὸ σύγχρονο, παρακμιακὸ status quo, καθιερώνοντας στὴ θέση του ἕναν νέο τρόπο ζωῆς. Ξέρει ποιά εἶναι, τί θέλει καὶ δὲν κάνει συμβιβασμούς, γιατί ἔχει μιὰ ἄρτια προσωπικότητα, ποὺ δὲν θυμίζει σὲ τίποτα τὸ εἰσαγόμενο, ἀντιφυσικό, φεμινιστικὸ πρότυπο. Ἄλλωστε, ὁ Νίτσε εἶχε ἐπισημάνει πολὺ εὔστοχα ὅτι: «Οἱ ἐπιδέξιες γυναῖκες δὲν χρειάζονται τὸν φεμινισμό». 

τῆς Κατερίνας Ἀγγέλου, ἀναδημοσίευση ἀπὸ τὸ τεῦχος 6 τοῦ περιοδικοῦ "Ἀντεπίθεση" 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2025/02/14/12/166966/