#ΙΣΤΟΡΙΑ '''ΕΛΛΑΣ #ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ #ΦΙΛΙΠΠΟΣ_Β Ο #ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟΣ_ΛΕΩΝ ΤΟ ΙΣΧΥΡΟΤΕΡΟ #ΒΑΣΙΛΕΙΟΝ_ΤΗΣ_ΕΛΛΑΔΟΣ !

 Φίλιππος ὁ Β’, ὁ Βασιλεὺς τοῦ ἰσχυρότερου Βασιλείου τῆς Βορείου Ἑλλάδος τῶν μέσων τοῦ τετάρτου π. Χ. αἰῶνος. Μιὰ προσωπικότητα ἐξαιρετικῆς σημασίας, ποὺ ὅμως ἐπισκιάζεται ἀπὸ τὸν διάδοχό του, τὸν σχεδὸν μυθικὸ Μέγα Ἀλέξανδρο. Αὐτὴ ὅμως ἡ Ἱστορικὴ «ἀτυχία» τοῦ Φιλίππου δὲν εἶναι παρὰ ἐπιφανειακή, διότι καὶ στὸν ἴδιο πραγματικὰ ἀξίζει τὸ ἐπίθετο τὸ ὁποῖο ἡ Ἱστορία ἀπένειμε στὸν συνεχιστή του. Γιὰ ἐμᾶς, κάτι τέτοιο εἶναι αὐτονόητο. 

Ὁ Φίλιππος ἦταν ἕνας ἀπὸ τοὺς γιοὺς τοῦ Βασιλέως τῆς ὄμορφης καὶ ἄγριας Μακεδονίας, τοῦ Ἀμύντα. Ὁ Βασιλικὸς Θρόνος τῆς Μακεδονίας ἦταν ἀπὸ τοὺς παλαιότερους καὶ δυσκολότερους τῆς ἀρχαίας Ἑλλάδος. Ὁ ἀγῶνας γιὰ τὴν διαδοχὴ ἦταν σκληρὸς καὶ ἀνελέητος, ἀλλὰ ὁ Φίλιππος ἐπεκράτησε καὶ ἀνεγνωρίσθη ὡς νόμιμος βασιλιᾶς ἀπὸ τὴν μεγάλη στρατιωτικὴ συνέλευση τῶν σκληροτράχηλων Μακεδόνων Ἑταίρων. Ὁ νέος βασιλιᾶς, ἀμέσως μετὰ τὴν σταθεροποίηση τῆς ἐξουσίας του ἔθεσε σὲ ἐφαρμογὴ τὰ φιλόδοξα σχέδιά του. Ἡ πολυάνθρωπη Μακεδονία βρισκόταν σὲ πλήρη φυλετικὴ ἀκμή. Ὁ Φίλιππος θὰ τὴν χρησιμοποιοῦσε στὸ ἔπακρο κατὰ τὸν καλύτερο τρόπο. Οἱ Μακεδόνες στρατιῶτες θὰ γινόντουσαν οἱ πρῶτοι στρατιῶτες τῆς Ἑλλάδος καὶ τοῦ κόσμου ὅλου. Μὲ μιὰ σειρὰ συντονισμένων, ἀστραπιαίων ἐκστρατειῶν, ὁ Φίλιππος συντρίβει τις βορειότερες πολεμικὲς φυλές των Παιόνων, Τριβαλλῶν, Σκυθῶν καὶ λοιπῶν, οὕτως ὥστε ἀπερίσπαστος νὰ συγκεντρωθεῖ στὴν ἐκτέλεση τοῦ κυρίου σχεδίου του: τὴν συνένωση ὅλων τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ τὴν ἡγεσία του καὶ τὴν μεγάλη ἐκστρατεία ἀκολούθως κατὰ τῆς Περσίας. Ἕνα ἀπίστευτο ὄνειρο, μήπως; 

Πρὶν πολλὰ χρόνια οἱ Ἕλληνες εἶχαν συγκροτήσει ξανὰ μιὰ μεγάλη συμμαχία γιὰ τὴν ἐκστρατεία κατὰ τῆς Τροῖας, ὑπὸ τὴν ἡγεσία τοῦ Ἀτρείδου Ἀγαμέμνονος. Οἱ Ἕλληνες εἶχαν ἑνωθεῖ καὶ πάλι στὴν κοινή τους προσπάθεια νὰ νικήσουν τὸν Πέρση εἰσβολέα στὴν Σαλαμῖνα καὶ στὶς Πλαταιές. Οἱ Ἕλληνες τῆς μεγάλης Ἑλλάδος ἑνωμένοι κατέστρεψαν μετὰ ἀπὸ φονικότατες συγκρούσεις τοὺς σημῖτες Καρχηδονίους. Καὶ μόλις λίγες δεκαετίες νωρίτερα ὁ περίφημος Σπαρτιάτης Βασιλιᾶς Ἀγησίλαος, ἐπί κεφαλῆς ἑνὸς μετρίου ἀριθμητικῶς ἐκστρατευτικοῦ σώματος, εἶχε καταγάγει περιφανεῖς νῖκες στὴν Μικρὰ Ἀσία εἰς βάρος τῶν Περσικῶν στρατευμάτων. Ἡ ἀσταθής, ἕως καὶ ἐπικίνδυνη, κατάσταση ποὺ εἶχε δημιουργηθεῖ γιὰ τὴν Σπάρτη στὴν κυρίως Ἑλλάδα, τὸν εἶχε ὑποχρεώσει νὰ διακόψει προώρως ἐκείνη τὴν πολλὰ ὑποσχόμενη ἐκστρατεία του. 

Ὁ Φίλιππος δὲν ἦταν ἕνας ἁπλὸς γνώστης ὅλων αὐτῶν. Ὁ Φίλιππος δὲν ἦταν ἕνας ἀκόμη διάττων ἀστέρας τῆς Ἱστορίας τῶν Ἑλλήνων. Ὁ Φίλιππος ἦταν ἕνας ἄνθρωπος μὲ θέληση καὶ σκοποῦ ποὺ ξεπερνοῦσαν κάθε τοπικιστικὴ μικροφιλοδοξία. Ἦταν ἔξυπνος, δραστήριος, δυναμικὸς καὶ σίγουρος γιὰ τὸν ἑαυτό του. Στὴν προσωπική του ζωὴ δὲν ἦταν κανένας «ἅγιος», ἀλλὰ αὐτὸ δὲν ἔβλαψε στὸ παραμικρὸ τὸ Ἑλληνικὸ Ἔθνος. Ἴσως μόνο τὸν ἑαυτό του. 

Πρωταρχικός του στόχος ἡ στιβαρή, ἀπόλυτη καὶ ἀναντίρρητη συμμαχία ὅλων τῶν Ἑλλήνων ὑπὸ τὴν δική του ἡγεσία. Ἐδῶ ἀρχίζει νὰ ξεδιπλώνεται ἡ πολιτικο–στρατιωτική του ἰδιοφυΐα. Ἡ Ἀθήνα καί – σὲ μικρότερο βαθμό – ἡ Θήβα θὰ εἶναι οἱ πρωτοπόροι του ἀντι–Φιλιππικού μετώπου. Μὲ σύγχρονους ὅρους, ὁ ἰδεολογικὸς καθοδηγητὴς αὐτοῦ τοῦ μετώπου εἶναι ὁ ἱκανὸς ἀλλὰ φανατικὰ δημοκράτης ρήτωρ Δημοσθένης ποὺ δὲν μποροῦσε νὰ ἀποδεχτεῖ τὴν ἀπολυταρχικὴ ἐξουσία τοῦ Μακεδόνα βασιλέα. Ὁ Φίλιππος, ὅμως, μπροστὰ στὴν ἀνάγκη τοῦ Ἑλληνισμοῦ γιὰ ἑνότητα δὲν εἶχε καιρὸ νὰ ἀσχοληθεῖ μὲ δημοκρατικὲς εὐαισθησίες. Ὁ ἀγῶνας αὐτὸς θὰ κρατήσει γιὰ δεκαετίες καὶ ἀργὰ μὰ σταθερὰ ἡ Μακεδονικὴ δύναμη θὰ ἐπιβληθεῖ στὴν ὑπόλοιπη Ἑλλάδα, μετὰ ἀπὸ μιὰ σειρὰ στρατιωτικῶν καὶ διπλωματικῶν νικῶν. 

Ἡ μάχη της Χαιρώνειας (Αὔγουστος τοῦ 338 π. Χ.) ἦταν ἕνα ὁρόσημο στὶς προσπάθειες τοῦ Φιλίππου. Μετὰ ἀπὸ τόσα χρόνια, ὁ πολέμαρχος Βασιλιᾶς εἶχε συντρίψει ὁριστικῶς τὸ ἀντι–Μακεδονικό μέτωπο. Καὶ ὁ ἴδιος εἶχε χάσει τὸ δεξί του μάτι ἀπὸ ἕνα βέλος σὲ κάποια παλαιότερη μάχη. Μετὰ τὴν μάχη της Χαιρώνειας ὡστόσο ἀπελευθέρωσε τοὺς πολυάριθμους Ἀθηναίους αἰχμαλώτους του, δίνοντας μάλιστα ἐνδύματα σὲ ὅσους δὲν εἶχαν. Λίγο ἀργότερα ἔστειλε στὴν Ἀθήνα τὴν τέφρα τῶν πεσόντων στὴν μάχη μὲ τιμητικὴ συνοδεία: τὸν διακριθέντα δεκαοκτάχρονο Ἀλέξανδρο καὶ τοὺς στρατηγοὺς Ἀντίπατρο καὶ Ἀλκίμαχο. Οἱ ὅροι τῆς εἰρήνης ἦταν ἐξαιρετικὰ μετριοπαθεῖς, διότι ὁ Φίλιππος δὲν εἶχε δεῖ ποτὲ τοὺς ντόπιους συμπατριῶτες του ὡς πραγματικοὺς ἐχθρούς του (ἐκτὸς μεμονωμένων περιπτώσεων). Τοὺς ἔβλεπε πάντοτε ὡς ἐκείνους ποὺ κάποια ἡμέρα, μὲ τὸ καλὸ ἢ μὲ τὸ ἄγριο, θὰ ἕνωναν τὶς δυνάμεις τους μὲ τὶς δικές του, γιὰ νὰ κάνουν τὴν Ἑλλάδα κυρίαρχη ἐπὶ τοῦ τότε γνωστοῦ κόσμου δύναμη. Ἡ βάση θὰ ἦταν μιὰ καὶ ἀκλόνητη: τὸ ΚΟΙΝΟ Αἷμα, δηλαδὴ ἡ ΚΟΙΝΗ φυλετική τους ὀντότητα ποὺ τόσο περίτρανα διακηρύσσονταν στὶς Ὀλυμπιάδες κάθε τετραετία. 

Ἡ Μακεδονικὴ ἡγεμονία εἶχε πιὰ ἀναγνωρισθεῖ ἀπὸ τὶς Ἑλληνικὲς πόλεις–κράτη, πλὴν τῆς Σπάρτης ποὺ κατὰ συγκινητικὸ ὅσο καὶ ἀτυχῆ τρόπο ἀρνοῦνταν πεισματικὰ νὰ δεχθεῖ μιὰ Νέα Τάξη πραγμάτων στὴν ὁποία δὲν θὰ εἶχε ἡ ἴδια τὴν πρωτοκαθεδρία. Ὀχυρωμένη πίσω ἀπὸ τὶς μνῆμες τῆς παλαιᾶς τῆς Δόξας, ἡ Σπάρτη θὰ ἔμενε πιὰ μακριὰ ἀπὸ τὰ γεγονότα ποὺ θὰ συγκλόνιζαν τὸν κόσμο, τὶς δεκαετίες ποὺ θὰ ἀκολουθοῦσαν. 

Λίγο πρὶν τὴν μεγάλη ἐκστρατεία πρὸς Ἀνατολάς, ὁ Φίλιππος ὁ Β’, ἡγεμὼν τῆς Ἑλλάδος, ἔπεφτε θανάσιμα τραυματισμένος ἀπὸ τὸ χέρι ἑνὸς κατωτέρου ἀξιωματικοῦ του, ποὺ τὸ εἶχαν ὁπλίσει ἡ προσωπικὴ πικρία, ὁ Περσικὸς χρυσὸς καὶ οἱ ἀφανεῖς μνηστῆρες τοῦ Μακεδονικοῦ Θρόνου. Ἦταν ἀπόφαση τῆς Μοίρας, ποὺ σὲ αὐτὴν οὔτε καὶ ὁ ἴδιος ὁ Ζεὺς δὲν εἶχε ἐξουσία, ὁ Φίλιππος ποτὲ νὰ μὴν πατήσει τὰ ἄνισα πόδια τοῦ ἐπὶ Ἀσιατικοῦ ἐδάφους. Εἶχε ὅμως κατορθώσει νὰ ἑνώσει τοὺς Ἕλληνες κάτω ἀπὸ μιὰ ἀπόλυτη, στιβαρὴ ἡγεσία καὶ νὰ τοὺς ἐμπνεύσει τὸ δικό του ὅραμα: τῆς κατάλυσης τῆς Περσικῆς αὐτοκρατορίας. Χιλιάδες λόγχες περίμεναν ἀνυπόμονα νὰ ἐκπληρώσουν αὐτὸ τὸ ὅραμα ποὺ ἦταν συγχρόνως καὶ ἡ ἐκπλήρωση τῶν πόθων μιᾶς ὁλόκληρης, Θεϊκῆς Φυλῆς. Ἡ ὥρα ποὺ ὁ Ἀλέξανδρος, ἡ φωτιὰ ἀπὸ τοὺς οὐρανούς, θὰ καταύγαζε τὴν οἰκουμένη, εἶχε φθάσει. 

Σήμερα τὰ Ἱερὰ ὀστᾶ τοῦ Φιλίππου τοῦ Β’ βρίσκονται μέσα στὴν ὁλόχρυσή τους λάρνακα, ἀξιοθέατο σὲ βαρβάρους καὶ μή, τοποθετημένα στὴν προθήκη κάποιου μουσείου. Προσβολὴ μεγίστου βαθμοῦ ἀπέναντι στὴν Ἱστορία μας, στὴν Φυλή μας καὶ στὸν Πολιτισμό μας. Ἀξιωθήκαμε νὰ τὰ βροῦμε τόσες χιλιάδες χρόνια μετὰ τὴν ταφὴ τοῦ μεγάλου βασιλιᾶ, μόνο καὶ μόνο γιὰ νὰ τὰ ἐξευτελίσουμε σὲ τουριστικὸ δέλεαρ καὶ μέσον προβολῆς διαφόρων τυχάρπαστων μικροπολιτικάντηδων. 

Ἡ πραγματικὴ θέση τῶν λαρνάκων ποὺ περιέχουν τὰ λείψανα, καθὼς καὶ τῶν ὅπλων καὶ τῶν λοιπῶν κτερισμάτων τοῦ Φιλίππου, εἶναι σ’ ἕνα Ἁπλὸ μὰ Ἐπιβλητικὸ Μαυσωλεῖο ποὺ θὰ βρίσκεται στὸ Βορειότερο ἄκρο τῆς Ἐλεύθερης Μακεδονίας μας. Ἕνας τόπος ὅπου θὰ φρουρεῖται ἀπὸ μιὰ ἐπίλεκτη μονάδα τοῦ Ἑλληνικοῦ Στρατοῦ καὶ ὅπου θὰ προσέρχονται γιὰ νὰ νιώσουν τὴν δύναμη τῆς ΖΩΣΑΣ Ἱστορίας τοὺς ἀποκλειστικὰ καὶ μόνον Ἕλληνες καὶ ἴσως κάποιοι λίγοι, αὐστηρῶς ἐπιλεγμένοι Ἄριοι ἀδελφοί μας. 

Φίλιππος ὁ Β’, βασιλιᾶς τῆς Μακεδονίας Φίλιππος, ὁ ἡγεμὼν ἁπάσης τῆς Ἑλλάδος καὶ θεμελιωτὴς τῆς ἐπέκτασης πρὸς βορρᾶ καὶ ἀνατολή. Γιὰ μᾶς τοὺς Ἕλληνες Ἐθνικιστές, ἀπολύτως καὶ τελειωτικῶς: Φίλιππος ὁ Μέγας! 

Μέτωπο Νεολαίας – Τομέας Ἱστορίας 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ