#ΕΙΔΗΣΕΙΣgoogle #ΕΛΛΑΔΑ #ΜΑΝΗ #ΜΙΧΑΛΟΛΙΑΚΟΣ #ΠΟΡΕΙΑ_ΗΡΩΩΝ #ΠΟΡΕΙΑ_ΘΑΝΑΤΟΥ #ΤΟΥΡΚΙΚΑ_ΦΥΛΑΚΙΑ #8ο_ΣΥΝΤΑΓΜΑ #IV_ΜΕΡΑΡΧΙΑ 1912 – 1913!

 «Πορεία ἡρώων, πορεία θανάτου καὶ ἡ 4η Μεραρχία καὶ μαζὶ τὸ 8ο Σύνταγμα τῶν Μανιατῶν φθάνει στὸ τελευταῖο χωριὸ πρὶν τὰ σύνορα. Στὸ βάθος φαίνεται τὸ πρῶτο χωριὸ τῆς ὀθωμανικῆς ἐπικράτειας, ποὺ μέλλει νὰ γίνει Ἑλληνικὸ καὶ ἔχει τὸ ὄνομα τὸ συμβολικὸ Ἐλευθεροχώρι. Βρίσκεται στὴν πλαγιὰ ἑνὸς λόφου. Στὸ χωριὸ ὑπάρχει φυλάκιο τουρκικό. Οἱ Στρατιῶτες περνᾶνε τὰ σύνορα καὶ λαμβάνει «τάξη πορείας ἐνώπιον τοῦ ἐχθροῦ». Ὥρα ἐννέα καὶ τέταρτο ἀκριβῶς ἔχουμε τὴν πρώτη φωτιά. Καὶ ἤτανε στρατιῶτες τοῦ 8ου Συντάγματος, Μανιατόπουλα, αὐτοὶ ποὺ πρῶτοι πάτησαν πρῶτοι τὴν ἐπικράτεια τῶν Ὀθωμανῶν, ὅπως τότε σχεδὸν ἑκατὸ χρόνια πρίν, ποὺ Μανιάτες μαζὶ μὲ τὸν Γέρο τοῦ Μωριᾶ καὶ τοὺς καπεταναίους Ἀρκαδίας καὶ Μεσσηνίας ἀπελευθέρωναν τὴν πρώτη πόλη στὰ 1821, τὴν Καλαμάτα. Εὔκολα πέφτει τὸ Ἐλευθεροχώρι, ἀλλὰ ἡ μάχη δὲν ἔχει τελειώσει. Οἱ Τοῦρκοι ἔχουν καταλάβει τὴν κορυφὴ τοῦ λόφου. Οἱ ἄνδρες τοῦ 8ου Συντάγματος Πεζικοῦ ἐφορμοῦν. Πρῶτος ἀπ’ ὅλους ἕνα ἀρχοντόπουλο τῆς Μάνης, ὁ ἐθελοντὴς Λοχίας Ροζάκης ἀπὸ Γύθειο πέφτει νεκρὸς μὲ ἕνα κόκκινο σημάδι, σὰν ἥλιος ὁλόφωτο, στὸ μέτωπο. Ξαφνικὰ ὅλοι σταματᾶνε καὶ παίρνουν θέση κάλυψης. Ὅμως ἕνας στρατιώτης σηκώνεται ὀρθὸς καὶ φωνάζει «ἐπάνω τους παιδιὰ» καὶ ὁρμάει μπροστά. Ἀμέσως ὅλοι μὲ τὸ ἐφ’ ὅπλου λόγχη, οὐρλιάζοντας σὰν λύκοι τρέχουν πρὸς τὴν κορφή. Οἱ Τοῦρκοι τὰ χάνουνε. Ἄλλοι πετᾶνε τὰ ὅπλα τους καὶ τρέχουνε νὰ σωθοῦνε καὶ ἄλλοι παραδίνονται. Στὴν κορυφὴ στέκει σὰν βράχος ἀκίνητος κρατῶντας μία τουρκικὴ σημαία στὸ ἕνα χέρι καὶ τὸ ὅπλο του μὲ ματωμένη την ξιφολόγχη ἕνας στρατιώτης μὲ σμιχτὰ φρύδια καὶ ἄγριο βλέμμα. Τὸν πλησιάζει ὁ λοχαγὸς καὶ τὸν φιλάει σταυρωτά. «Πὼς σὲ λένε παιδί μου» τὸν ρωτάει. «Στρατιώτης Πεζικοῦ Μιχαλέας Δρακούλης» ἀπαντᾶ αὐτὸς καὶ τὸν κοιτάει στὰ μάτια. «Εἶμαι ἀπὸ τὸ Προσήλιο, ἀπὸ τὴν Μέσα Μάνη» προσθέτει μὲ ὑπερηφάνεια. Ἡ τουρκικὴ αὐτὴ σημαία ἦταν τὸ πρῶτο λάφυρο τοῦ στρατοῦ μας καὶ ἦταν ἡ αἰτία γιὰ νὰ πάρει πολεμικὸ σταυρό, παράσημο ἀνδρείας ὁ Δρακούλης, ὁ μαχαιροβγάλτης του Ψυρρή, ὁ κακοποιός, ὁ σεσημασμένος. 

Τὸ βράδυ ὁ λοχαγὸς ἔστειλε τοῦ Δρακούλη μία φιάλη τσίπουρο, ἀπὸ αὐτὰ ποὺ εἴχανε στείλει οἱ γέροντες ἀπὸ τὸ Ἐλευθεροχώρι στὸ στρατόπεδο. Τὸ ἤπιε γύρω ἀπὸ μία φωτία μαζὶ μὲ τὸν Δικαῖο καὶ τὸν Πότη καὶ εἴπανε τὰ δικά τους. Ὁ Δικαῖος ἦταν γεμᾶτος περηφάνεια γιὰ τὸν Σταυραδερφό του καὶ ὁ Πότης τὸν ἀγκάλιαζε καὶ τὸν φίλαγε γεμᾶτος στοργή, μονολογῶντας: «Παρὰ λίγο νὰ σκοτωνόσουνα κορώνα μου». Δὲν μίλησαν γιὰ τὰ χωρία τους, ἡ περασμένη τους ζωή τους ἔμοιαζε μακρινή, ἀνάμνηση ἀχνὴ καὶ τὸ Προσήλιο καὶ ὁ Ἄη Στράτης καὶ τὸ Σταυροπύργι. Τοὺς περίμενε μπροστὰ μία ὁλόκληρη ζωὴ μὲ μάχες καὶ ἕνα τρελὸ πανηγύρι γεμᾶτο θάνατο. Τὰ τουρκικὰ φυλάκια πέφτουν τὸ ἕνα μετὰ τὸ ἄλλο. Οἱ Εὔζωνοι προχωροῦν καὶ ἀπὸ κοντὰ Πεζικὰ καὶ Πυροβολικό.» 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2026/10/14/21/173117/