#ΕΙΔΗΣΕΙΣgoogle Η #ΠΟΛΙΤΙΚΗ_ΟΡΘΟΤΗΤΑ ΚΑΙ ΟΙ #ΜΕΘΟΔΟΙ_ΑΠΟΔΟΜΗΣΗΣ ΚΑΙ ΚΑΤΑΣΤΡΟΦΗΣ ΟΠΟΙΑΣΔΗΠΟΤΕ ΑΝΤΙΘΕΤΗΣ ΚΑΙ ΑΠΟΚΑΛΥΠΤΙΚΗΣ ΑΠΟΨΗΣ! ΑΠΟΨΕΙΣ ΣΠΟΥΔΑΙΩΝ ΚΑΙ ΛΗΣΜΟΝΗΜΕΝΩΝ!

 Ἡ μέθοδος τὴν ὁποία ἀκολουθεῖ τὸ Μεγάλο Παράσιτο τῆς Ἀνθρωπότητας, μέθοδος ἀποδόμησης καὶ καταστροφῆς τῆς ὁποιασδήποτε ἀντίθετης ἢ ἀποκαλυπτικῆς -περὶ τὴν στάση καὶ τὰ ἔργα του- ἄποψης, δηλαδὴ ἡ συστηματικὴ δυσφήμηση, ἡ ἀκατάπαυστη στρέβλωση καὶ ὁ ἀπεριόριστος χυδαῖος χλευασμὸς τῶν ἐπιχειρημάτων τῶν διαφωνούντων πρὸς τὴν «πολιτικὰ ὀρθὴ» ἄποψη, ἡ συντριβὴ αὐτῶν ποὺ δὲν εἶναι ὑποταγμένοι καὶ δὲν «συμμορφώνονται πρὸς τὰς ὑποδείξεις», ἔχει δυστυχῶς μιὰ ἐξαιρετικὴ ἀποτελεσματικότητα, δεδομένου ὅτι οἱ Διαχειριστὲς τοῦ Διεθνοῦς Κεφαλαίου ἔχουν τὸν πλήρη ἔλεγχο ὅλων τῶν μέσων ἐνημέρωσης, ὅπως ἔχει ἤδη ἀναφερθεῖ, Εἶναι πράγματι μιὰ πολὺ ἐπιτυχημένη κατασταλτικὴ μέθοδος, ἡ ὁποία κατὰ τοὺς τελευταίους τρεῖς αἰῶνες ἔχει πλήξει πολλὰ λαμπρὰ θύματα τῶν κρατούντων. Ἐξελίσσεται συνήθως μὲ μιὰν (ὄχι κατ’ ἀνάγκη ἐπάλληλη) ἀκολουθία πρακτικῶν : πλαστογραφίες, στρεβλώσεις καὶ διαψεύσεις στοιχείων, μηνύσεις καὶ δικαστικὲς ἐμπλοκές, ἐπιθέσεις (φυσικὲς καὶ κοινωνικο-οἰκονομικές), διαρκῆ δυσφήμηση, ἀπαξίωση, «γραφικοποίηση» καὶ περιθωριοποίηση ἢ τέλος παντελῆ ἀποσιώπηση καὶ «ἐξορία στὴν λήθη». 

Σκεφθεῖτε γιὰ παράδειγμα τὸν ἀββᾶ Augustin Barruel (1741–1820) ἕνα Γάλλο ἰησουίτη ἱερέα καὶ ἐκδότη. Εἶναι στὶς ἡμέρες μας ἐλάχιστα γνωστός, ὅμως ὑπῆρξε ὁ κατ’ ἐξοχὴν πρωτοπόρος γιὰ τὸν καθορισμὸ τῶν στοιχείων ποὺ συνδέουν τοὺς «Πεφωτισμένους» (Ἰλλουμινάτους) της Βαυαρίας καὶ τοὺς Γιακωβίνους ἐγκληματίες στὸ πεντάτομο βιβλίο του «Μνῆμες γιὰ τὴν ἐξυπηρέτηση τῆς ἱστορίας του γιακωβινισμοῦ» («Mémoires pour servir à l’ Histoire du Jacobinisme»), τὸ ὁποῖο πρωτοδημοσιεύθηκε στὰ 1797. Αὐτὸ τὸ ἔργο ὑπῆρξε τὸ σημαντικότερο ἀπὸ τὰ 25 μεγάλα βιβλία ποὺ συνέγραψε ὁ πολυγραφότατος συγγραφέας, ἦταν δὲ ἕνα πραγματικὰ μνημειῶδες πόνημα, μιὰ ἀπομυθοποιητικὴ ἱστορία τῆς περιβόητης Γαλλικῆς Ἐπανάστασης, ὅπου τεκμηρίωνε ὅτι αὐτὴ σχεδιάστηκε καὶ ἐκτελέσθηκε ἀπὸ τὶς μυστικὲς ἑταιρεῖες. 

Ὁ σπουδαῖος Ἰρλανδὸς θεωρητικὸς τῆς πολιτικῆς ἐπιστήμης καὶ φιλόσοφος Edmund Burke χαρακτήρισε ἀκριβέστατα τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ὡς «ἀκλόνητη πίστη στὴ μαγεία τῆς ἱεροσυλίας». Πράγματι, οἱ χιλιοειπωμένοι «ἱεροὶ μῦθοι» περὶ τῆς Ἐπανάστασης («ἡ δίωξη τῶν τυραννικῶν ἀριστοκρατῶν» – «ἡ ἔφοδος στὴν Βαστίλη» – «ὁ λαὸς στὴν ἐξουσία») εἶχαν καὶ ἔχουν ἕναν καὶ μόνο σκοπό : Νὰ ἀποκρύψουν ὅτι ὁ πραγματικὸς σκοπὸς τῆς Ἐπανάστασης ἦταν ἡ καθολικὴ ἀποχριστιανοποίηση τῆς Γαλλίας καὶ ἡ συνακόλουθη ἐξαγωγὴ αὐτῆς τῆς πνευματικῆς ἐπιδημίας σὲ ὁλόκληρη τὴν εὐρωπαϊκὴ ἤπειρο. Ἡ ἐπικράτηση τοῦ ὑλιστικοῦ ἀστικοῦ πνεύματος καὶ τοῦ φιλελευθερισμοῦ μὲ κόστος αἷμα ἀθώων καὶ ἀνθρωποθυσίες δὲν ἦταν ὁ βαθύτερος στόχος, ἀλλὰ τὸ ἐργαλεῖο ἐπιβολῆς καὶ καθιέρωσης τοῦ ἀθέου ἐκκοσμικευμένου πνεύματος καὶ τοῦ ὀρθολογισμοῦ ὡς μόνου ἐργαλείου διανόησης. 

Τὸ δρᾶμα τῆς κοινωνικῆς μεταβολῆς τῆς Ἐπανάστασης καὶ οἱ φρικτὲς ἑκατόμβες ἀθώων θυμάτων ποὺ αὐτὴ ἐπέφερε γεννήθηκαν, σύμφωνα μὲ τὸν σεβάσμιο στοχαστή, μέσα στὸ πλέγμα ἀπὸ ἀμέτρητες στοὲς καὶ μυστικὲς ἀδελφότητες τῆς περιόδου ἐκείνης, ποὺ τὶς ἀποκάλεσε «χωνευτήρια ἀσέβειας καὶ ἀναρχίας», ὅπου διαμορφώθηκε ἡ συνέργεια τῶν σοφιστῶν, τῆς ἀσέβειας καὶ τῆς ἀναρχίας ἐνάντια στὴν κοινωνία καὶ στὸν Θεό. Τὸ ἐν λόγῳ βιβλίο εἶναι τὸ πρῶτο ἐπιστημονικό, συστηματικὸ ἔργο σχετικὰ μὲ τὴν θεωρία τῆς συνωμοσίας. 

Ὁ συγγραφέας ἐξηγεῖ λεπτομερῶς τὴν εὐθύνη γιὰ τὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση μὲ τρεῖς βαθμίδες συστατικῆς συγκρότησής της καὶ ἀναπτύσσει μιὰ κλιμακωτὴ θεωρία συνωμοσίας στηριγμένης σ’ αὐτὲς καὶ στὴν διαδραστική τους ἀλληλεπίδραση καὶ διαπλοκή: 

Τὴν πρώτη βαθμίδα ἀποτελεῖ ἡ φιλοσοφία τοῦ «Διαφωτισμοῦ»: Ὁ «Διαφωτισμὸς» ἀποτελεῖ σημαντικὸ πνευματικό – φιλοσοφικὸ κίνημα, ποὺ τοποθετεῖται στὰ τέλη τοῦ 17ου αἰῶνα καὶ στὶς ἀρχὲς τοῦ 18ου, τὸν ὁποῖο οἱ Γάλλοι Διαφωτιστὲς ἀπεκάλεσαν «Αἰῶνα τῶν φώτων» («Siècle des lumières»), θεωρῶντας ἑαυτοὺς ὡς ἄλλους φωτοδότες Προμηθεῖς τῆς ἀνθρωπότητας, μὲ ἐκχειλίζουσα ναρκισσιστικὴ ὕβρη. Ἡ Γαλλικὴ Ἐπανάσταση ἀποτελεῖ μιὰ βίαιη ἐνσάρκωση τῆς φιλοσοφίας τοῦ Διαφωτισμοῦ, ἐνῷ ἡ ἐπιθυμία γιὰ κοινωνικὴ ἀλλαγὴ καὶ ὀρθολογισμὸ ὁδήγησε στὴν παθιασμένη προσπάθεια νὰ ἐξαλειφθεῖ ἡ Ἐκκλησία καὶ ὁ Χριστιανισμὸς στὸ σύνολο τους, ὄχι μόνον ὡς ἰδέες ἀλλὰ καὶ ὡς ὑφὲς καὶ κοινωνικὰ συστατικά. 

Τὴν δεύτερη βαθμίδα ἀποτελοῦν οἱ Ἐλευθεροτέκτονες καὶ οἱ «Πεφωτισμένοι» («Ἰλλουμινάτι») : O περιβόητος Λέων Τρότσκι (Lev ἢ Leiba Davidovich Bronstein, 1879-1940), ὁ ἑβραϊκῆς καταγωγῆς, μέγας Μπολσεβίκος ἐπαναστάτης καὶ θεωρητικὸς τοῦ μαρξισμοῦ, στὸ βιβλίο τοῦ «My Life: An Attempt at an Autobiography», (ἐκδόσεις Charles Schribner’s Sons, Νέα Ὑόρκη, 1930), στὸ Κεφάλαιο 8, γράφει ἐπ’ αὐτοῦ μὲ ἀδιαμφισβήτητη σαφήνεια: «Στὸν δέκατο ὄγδοο αἰῶνα, ὁ Τεκτονισμὸς ἔγινε ἡ ἔκφραση μιᾶς μαχητικῆς πολιτικῆς τοῦ διαφωτισμοῦ, ὅπως στὴν περίπτωση τῶν Illuminati, οἱ ὁποῖοι ἦταν οἱ πρόδρομοι τῆς ἐπανάστασης....». Σὲ ὅτι ἀφορᾶ στὴν σχέση τοῦ μεγάλου Μπολσεβίκου καθοδηγητῆ μὲ τὶς μυστικὲς / μυητικὲς ἑταιρεῖες παρατίθεται ἀκολούθως ἕνα σχετικὸ διασαφηνιστικὸ ἀπόσπασμα ἀπὸ τὸ βιβλίο τοῦ Ἐσθονοῦ συγγραφέα Jüri Lina «Under the Sign of the Scorpion: The Rise and Fall of the Soviet Empire » (Στοκχόλμη 1998) : «Ὁ κ. Bronstein ἔγινε τέκτων τὸ 1897 καὶ ἀργότερα ὑψηλόβαθμος Illuminatus μέσῳ τοῦ φίλου τοῦ Ἀλέξανδρου Πάρβους (πραγματικὸ ὄνομα Israel Helphand ἢ Gelfand). Προέβη ἐπίσης σὲ ἐπαφὲς μὲ τὴ B’nai B’rith, ἕνα ἑβραϊκὸ Τεκτονικὸ Τάγμα, ποὺ εἶχε βοηθήσει στὸ παρελθὸν τοὺς Ἑβραίους "ἐπαναστάτες" στὴ Ρωσία». Ἀντίστοιχα ὁ Ρῶσος ἀκαδημαϊκός, σλαβολόγος καὶ φιλόλογος τῆς βουλγαρικῆς, Yuri Konstantinovich Begunov στὸ βιβλίο τοῦ «Secret Forces in the History of Russia», (Ἁγία Πετρούπολη, 1995), γράφει (σελίδες 138-139) : «Ὁ Λέων Τρότσκι ἔγινε μέλος τοῦ ἑβραϊκοῦ Τεκτονικοῦ Τάγματος B’nai B’rith στὴ Νέα Ὑόρκη, τὸν Ἰανουάριο τοῦ 1917». Ὁ Winston Churchill ἐπιβεβαίωσε ἤδη ἀπὸ τὸ 1920 ὅτι ὁ Τρότσκι ἦταν ἐπίσης Illuminatus. («Illustrated Sunday Herald», φύλλο τῆς 8ης Φεβρουαρίου 1920, σελίδα 5, ἄρθρο «Zionism versus Bolshevism: A Struggle for the Soul of the Jewish People».) Μάλιστα ὁ Τρότσκι κατέληξε τελικὰ νὰ ἔχει ὑψηλὴ θέση στὸν Τεκτονισμό, ἀφοῦ κατέστη καὶ Lodge Shriner («Βωμοκόμος τῆς Στοᾶς»), θέση στὴν ὁποία (μέχρι τὸ 2000) εἶχαν τὴν δυνατότητα νὰ συμμετάσχουν μόνον Ἐλευθεροτέκτονες τοῦ 32ου βαθμοῦ ἢ καὶ ὑψηλότερα, στὸ Σκωτικὸ Δόγμα ἢ στὸ Δόγμα τῆς Ὑόρκης. Συνεπῶς μὲ πληρέστατη ἐνημέρωση «ἐκ τῶν ἔνδον», εἶχε σαφῆ ἄποψη γιὰ τοὺς Πεφωτισμένους στὴν Γαλλικὴ Ἐπανάσταση. 

Τὴν τρίτη βαθμίδα, τὴν βαθμίδα τῆς «ἔμπρακτης ἐπαναστατικῆς ὁλοκλήρωσης», ἀποτελοῦν οἱ Γιακωβίνοι, πολιτικὴ καὶ ἐπαναστατικὴ Λέσχη καὶ ἀδίστακτο ἀνθρωποκτόνο «ὄργανο αἰχμῆς» τῶν δραστικῶν κύκλων κατὰ τὴν διάρκεια τῆς Ἐπανάστασης. Οὐσιαστικὰ ὑπῆρξαν ἡ κύρια πολιτικὴ δύναμη πίσω ἀπὸ τὴν Ἐπανάσταση, ἀπόλυτα κυρίαρχη κατὰ τὴν περίοδο τῆς παντοδυναμίας τῆς «Ἐπιτροπῆς Κοινῆς Σωτηρίας» (ὑπό τους Ροβεσπιέρο, Σαὶν Ζὺστ καὶ Κουτόν, 1793 – 1794).Έχοντας προσεταιρισθεῖ πολιτικὰ τοὺς πολυπληθεῖς ἐπαναστάτες τῶν λαϊκῶν στρωμάτων, τοὺς φερόμενους ὡς «Ἀβράκωτους» («Sans-culottes»), οἱ Γιακωβίνοι συνετέλεσαν στὴν ἀνακήρυξη τῆς Δημοκρατίας, στὴν καταδίκη τοῦ βασιλιᾶ σὲ θάνατο, στὴν ὁλοκλήρωση τῆς καταστροφῆς τοῦ «Παλαιοῦ Καθεστῶτος», καθὼς ἐπίσης καὶ στὴν σύνταξη καὶ ψήφιση τοῦ ριζοσπαστικοῦ «δημοκρατικοῦ» Συντάγματος τοῦ Αὐγούστου 1793. 

Τὸ πνεῦμα τῶν Γιακωβίνων ἀποτυπώνεται ἐξαιρετικὰ στὸν λόγο τοῦ Λουὶ Ἀντουὰν Λεὸν ντὲ Σαὶν Ζύστ, (Γιακωβίνου στρατιωτικοῦ καὶ πολιτικοῦ καθοδηγητῆ, φίλου του Ροβεσπιέρου καὶ ἀντιπρόσωπου στὴν Συμβατικὴ Συνέλευση, ἑνὸς ἀπὸ τοὺς πρώτους ποὺ ψήφισαν τὴ θανατικὴ καταδίκη τοῦ βασιλιᾶ Λουδοβίκου ΙΣΤ’. Ὑπῆρξε ἀπὸ τὸ 1793 μέλος τῆς φοβερῆς «Ἐπιτροπῆς Κοινῆς Σωτηρίας» καὶ μαζὶ μὲ τὸν Ροβεσπιέρο προσπάθησε, νὰ «διαφυλάξει» τὴν Ἐπανάσταση ἀπὸ τοὺς παντοειδεῖς ἐχθρούς, στηρίζοντας ὁλόψυχα τὴν Τρομοκρατία καὶ ἐξοντώνοντας μὲ τὴν γκιλοτίνα πολλοὺς ἀντιφρονοῦντες), τὴν 25η Φεβρουαρίου 1794 : «Πρέπει νὰ τιμωρήσετε ὄχι μόνο τοὺς προδότες, ἀλλὰ ἀκόμα καὶ τοὺς ἀδιάφορους. Πρέπει νὰ τιμωρήσετε ὁποιονδήποτε εἶναι παθητικὸς στὴν Δημοκρατία καὶ δὲν κάνει τίποτα γι’ αὐτήν. Διότι, ἐφόσον ὁ Γαλλικὸς λαὸς ἐκδήλωσε τὴ θέλησή του, ὁτιδήποτε εἶναι ἀντίθετο, εἶναι ἐκτὸς τοῦ κυρίαρχου λαοῦ. Ὅτι εἶναι ἐκτὸς τοῦ κυρίαρχου εἶναι ἐχθρός!» 

Ἀναφερόμενοι στὸν τολμηρὸ καὶ ἀποκαλυπτικὸ πρωτοπόρο Barruel δὲν πρέπει φυσικὰ νὰ λησμονοῦμε ὅτι, αὐτὸς παρέμεινε ἐξόριστος στὴν Βρετανία ἀπὸ τὸ 1789 ἕως τὸ 1802, ὁπότε μετὰ τὴν πτώση τοῦ Διευθυντηρίου ἐπέστρεψε στὴν Γαλλία. Ἡ πολεμικὴ ποὺ δέχθηκε δὲν μπόρεσε νὰ τὸν καταστρέψει, ὄχι μόνον λόγῳ τῆς χαλύβδινης θέλησής του, ἀλλὰ καὶ ἐξ αἰτίας τοῦ δικτύου ἀλληλοϋποστήριξης τῆς «Κοινωνίας τοῦ Ἰησοῦ», τῆς ἱκανῆς οἰκονομικῆς ἐπιφανείας του, ἀλλὰ καὶ τῶν προσωπικῶν ἐπαφῶν του μὲ Βρετανοὺς καὶ Αὐστριακοὺς φίλους του. Τὸ πελώριο λεπτομερέστατο πόνημά του τελειώνει μὲ τὸ ἀκόλουθο παραινετικὸ πρᾶο καὶ συνάμα ἀκλόνητο ἐδάφιο : «Ἀνθρώπινε ἀναγνώστη ποὺ αὐτὲς οἱ λέξεις θὰ μποροῦσαν νὰ σὲ ταράξουν, μάθε : Ἡ αἵρεση ἔχει προσωρινὰ συνθλιβεῖ, ἀλλὰ νὰ θυμᾶσαι ὅτι ἡ αἵρεση τῶν Γιακωβίνων πρέπει πάντα νὰ συνθλίβεται ! Εἶμαι πολὺ προσεκτικός, ὥστε ἐπιπλέον νὰ προσθέσω : Συντρίβοντας μιὰν αἵρεση δὲν μιμούμαστε τὴ μανία καὶ τὸν ἀνθρωποκτόνο ἐνθουσιασμὸ ποὺ ὁδηγεῖ τοὺς μαθητές της ! Νὰ θυμᾶστε καὶ νὰ λέτε : H αἵρεση εἶναι ἕνα τερατῶδες ὀν, ἀλλὰ οἱ ὀπαδοί της δὲν εἶναι ὅλοι τέρατα ! Ναί, νὰ καταστρέψετε τοὺς Γιακωβίνους, ἀλλὰ ἀφῆστε νὰ ζήσει ὁ ἄνθρωπος. H αἵρεση δὲν θὰ ὑπάρχει πλέον καὶ θὰ ἔχει διπλᾶ συντριβεῖ ὅταν οἱ μαθητές της τὴν ἐγκαταλείψουν γιὰ νὰ ἐπανέλθουν στὶς ἀρχὲς τῆς κοινωνίας! Αὐτὸ λοιπὸν γίνεται γιὰ νὰ ἀποκτήσετε τὰ μέσα, ὥστε νὰ ἀπαλλάξετε ἀπὸ τὸν γιακωβινισμὸ τὰ θύματά του καὶ νὰ ὠφεληθεῖ ἡ κοινωνία ποὺ ἀφιέρωσε τόσο πολὺ φροντίδα γιὰ νὰ σᾶς ἐνημερώσουμε γύρω ἀπὸ τὰ μέσα καὶ τὴν πορεία τῆς αἵρεσης. Μπορεῖ ἡ ἔρευνα στὴν ὁποία ἀφιερώθηκα νὰ ἀποκαλύψει τὰ αἴτια τῆς ἐπανάστασης, πρᾶγμα ποὺ διόλου δὲν εἶναι ἄχρηστο γιὰ τὰ ἔθνη ποὺ ἐξακολουθοῦν νὰ μποροῦν νὰ διασωθοῦν ἀντὶ νὰ παραδοθοῦν στὴν καταστροφή τους ! Καὶ ὁ Θεὸς ποὺ στήριξε τὸ ἔργο μου, δίνει καὶ ζητᾶ ἀγάπη, ὁπότε δὲν πρέπει νὰ μείνει χωρὶς ἀνταμοιβή ! 

Α.Κ

ΤΑ ΣΥΜΠΕΡΑΣΜΑΤΑ ΔΙΚΑ ΣΑΣ!

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ

https://xrisiavgi.com/2018/10/28/09/116140/