#ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ_google #ΕΛΛΗΝΙΚΗ_ΚΟΙΝΩΝΙΑ #ΛΑΪΚΟΣ_ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΣ #ΝΔ #ΥΠΕΡΦΟΡΟΛΟΓΗΣΗ #ΑΡΙΣΤΕΡΑ , Η ΑΝΑΓΚΑΙΟΤΗΤΑ ΤΟΥ ΛΑΪΚΟΥ ΕΘΝΙΚΙΣΜΟΥ ΣΤΗΝ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΟΙΝΩΝΙΑ!

 Ἡ ἀριστερὴ διανόηση θεωρεῖ ὅτι πολιτισμὸς εἶναι ἡ καταπίεση τῶν ἐνστίκτων μας. Πράγματι ὁ διαχωρίζων παράγοντας τοὺς ἀνθρώπους ἀπὸ τὰ ζῶα εἶναι ἡ ψυχικὴ καὶ διανοητικὴ λειτουργία, ἡ κρίση τοῦ ἀνθρώπου. Ὅμως καὶ ὁ θάνατος εἶναι ἡ καταπίεση τῶν ἐνστίκτων μας καὶ μάλιστα ἡ ὁριστική. Ποὺ μπαίνει ἡ λεγόμενη «κόκκινη γραμμὴ» ἀνάμεσα στὴν ζωώδη κατάσταση τοῦ ἀνθρώπου καὶ τὸν ἀναπτυσσόμενο πολιτισμό; Ἡ λεγόμενη «συντηρητικὴ παράταξη», ἡ ἐξίσου μὲ τὴν ἀριστερὰ ἐθνοπροδοτικὴ δεξιὰ πρεσβεύει τὴν διατήρηση τοῦ ὑφιστάμενου status quo μὲ κάθε κόστος καὶ ἀσχέτως τῶν συνθηκῶν. Ἀντιθέτως ἡ ἀριστερὰ πρεσβεύει, τοὐλάχιστον θεωρητικὰ γιατί στὴν πράξη εἶναι βαθέως καθεστωτικὴ παράταξη, τὴν ἄνευ κριτηρίων ἀποδόμηση τοῦ παρόντος καθεστῶτος, ἀκόμα καὶ στοὺς τομεῖς ποὺ δὲν εἶναι θεμιτὴ μιὰ δομικὴ ἀλλαγή, ἀλλὰ ἁπλῶς μία ἐξυγίανση τῶν θεσμῶν. 

Ἂς δοῦμε, ἐπὶ παραδείγματι, τὸ λαθρομεταναστευτικὸ ζήτημα, ὅπου ἡ δεξιὰ φοβικὰ κινούμενη συντηρεῖ τὸ πρόβλημα, ἐνῷ ἡ ἀριστερὰ ἐπιχειρεῖ μὲ ὅλες της τὶς δυνάμεις γιὰ τὴν ἐπιδείνωση του. Ἡ μὲν δεξιὰ προσβλέπει στὴν συντήρηση καὶ εὔνοια συστημάτων καὶ κυκλωμάτων ποὺ δροῦν διαλυτικὰ πρὸς τὸν κοινωνικὸ ἱστό, μὲ ἀντάλλαγμα μιὰ ψευδεπίγραφη ἀντιμεταναστευτικὴ ρητορεία δολίως περιορισμένη σὲ προεκλογικὸ ἐπίπεδο γιὰ ψηφοθηρικοὺς σκοπούς. Παράδειγμα αὐτοῦ ἡ προεκλογικὴ ἀντιμεταναστευτικὴ ρητορεία τῆς ΝΔ, ποὺ μετουσιώθηκε σὲ ρατσιστικὴ ἐναντίον τῶν Ἑλλήνων πρακτικὴ ἀπὸ τὸν ὑπουργὸ ΠΡΟ.ΠΟ τῆς συγκυβέρνησης, Νικόλαο Δένδια. Ἀπὸ τὴν ἄλλη ἡ ἀριστερὰ πιστὴ στὸ διαλυτικό της ἔργο βλέπει στοὺς λαθρομετανάστες τοὺς μελλοντικοὺς «προλετάριους» τῆς καὶ ἔχει ὡς στόχο την ἐν τέλει προλεταριοποίηση καὶ τῶν Ἑλλήνων μὲ σκοπὸ τὴν καπηλεῖα μίας καταστάσεως ποὺ ἡ ἴδια ἐκόλαυσε. 

Ποὺ εἶναι ἡ χρυσῆ τομή, λοιπόν, ἀνάμεσα στὴν «συντήρηση» καὶ τὴν «πρόοδο»; Ἡ ἀπάντηση εἶναι ὁ Λαϊκὸς Ἐθνικισμός, ἡ τέχνη του φυσικῶς καὶ πολιτισμένως ζεῖν. Ὅπως γράφει, σχετικά, ὁ Ἴων Δραγούμης στὸν «Ἑλληνικὸ Πολιτισμό»: «Γιὰ τὰ ἔθνη θύμηση εἶναι ἡ παράδοση, ποὺ ὅταν καταντᾶ ὁλότελα συνειδητὴ λέγεται ἱστορία. Καὶ λησμονιὰ εἶναι ἡ ὁρμὴ τῆς δημιουργίας. Συντηρητικὸ στοιχεῖο εἶναι ἡ παράδοση καὶ προοδευτικὸ ἡ δημιουργία», ἔχοντας βέβαια πρὶν τονίσει «πὼς μήτε νὰ θυμᾶται παντοτινὰ μπορεῖ καὶ πρέπει μήτε νὰ ξεχνᾶ παντοτινά». Ἀνάμεσα στὰ ζωώδη ἔνστικτα τοῦ ἀνθρώπου καὶ στὴν ἀπάνθρωπη ζούγκλα τοῦ οἰκονομικοῦ φιλελευθερισμοῦ ποὺ ἐπικρατεῖ σήμερα, ὅπου τὰ κεφάλαια καὶ οἱ ἄνθρωποι δὲν ἔχουνε πατρίδα, ἐπιλέγουμε τὴν ἁρμονικὴ στάση τοῦ Ἕλληνα. Τὸ σημερινὸ ἰσχῦον καθεστὼς εἶναι ἐξίσου ἰσοπεδωτικό, ἀντιφυσικὸ καὶ ἀνθελληνικὸ μὲ τὸν κομμουνιστικὸ τρόμο ποὺ ἔζησαν οἱ λαοὶ τοῦ πρώην ἀνατολικοῦ μπλόκ. Ἡ μόνη τους, οὐσιαστικά, διαφορὰ εἶναι ὅτι στὸν μὲν φιλελευθερισμὸ ἡ ζούγκλα ἐπιβάλλεται βελούδινα, ἐνῷ στὸν κομμουνισμὸ μὲ τρόμο. Ἀπέναντι σὲ αὐτὸ τὸ ψευδεπίγραφο δίπολο προτάσσουμε τὸν Λαϊκὸ Ἐθνικισμὸ ποὺ ἀπορρέει ἀπ' εὐθείας ἀπὸ τὶς παραδόσεις καὶ τὴν κληρονομιὰ τῆς Φυλῆς μας, ποὺ δημιούργησε τὸν λαμπρότερο πολιτισμὸ αὐτοῦ τοῦ πλανήτη. 

Στόχος ἀμφότερων τῶν διαλυτικῶν ἰδεοληψιῶν ποὺ ἑδρεύουν σήμερον στὴν ἑλληνικὴ πολιτικὴ σκηνὴ τοῦ ἀπάνθρωπου οἰκονομικοῦ φιλελευθερισμοῦ καὶ τοῦ ἀδερφοῦ τοῦ μαρξισμοῦ εἶναι ὁ ἐξοβελισμὸς τοῦ Ἔθνους. Εἶναι ἡ μετάβαση τῆς κοινωνίας σὲ μιὰ κατάσταση μηδενικῆς συνοχῆς καὶ ἀντίστασης στὰ σχέδια τοῦ ξένου ἐπιβολέα, γιατί ὅπως εἶναι προφανὲς τὸ μέτρο ἀντίστασης ἑνὸς λαοῦ εἶναι οἱ συνεκτικοὶ δεσμοὶ τῆς κοινωνίας του. Εἶναι, μάλιστα, ἀποδεδειγμένο ἀπὸ τὸ ροῦ τῆς Ἱστορίας ὅτι οἱ συνεκτικοὶ δεσμοὶ ἑνὸς Λαοῦ δὲν εἶναι δυνατὸν νὰ ἀλλάξουν, γεγονὸς ποὺ παραδέχονται ἀκόμα καὶ θεωρητικοὶ τοῦ μαρξισμοῦ, ὅπως ὁ Φρήντριχ Ἔνγκελς (ἕνας ἐκ τῶν πατέρων τοῦ μαρξισμοῦ) ποὺ εἶχε γράψει ἐπιστολὴ μὲ τίτλο «Κάθε μεταναστευτικὴ ὁμάδα καταλαβαίνει μόνο τὸν ἑαυτό της», ὅπου συγκεκριμένα ἀναφέρει ὅτι: «Ἡ μετανάστευση διαιρεῖ τοὺς ἐργάτες σὲ δυὸ ὁμάδες, στοὺς ντόπιους καὶ στοὺς ξένους, καὶ οἱ τελευταῖοι χωρίζονται σὲ Ἰρλανδούς, Γερμανοὺς καὶ πολλὲς ἄλλες μικρὲς ὁμάδες, ἡ κάθε μιὰ ἀπὸ τὶς ὁποῖες καταλαβαίνει μόνο τὸν ἑαυτό της. Γιὰ νὰ σχηματίσεις ἀπὸ ὅλους αὐτοὺς ἕνα ἑνιαῖο κόμμα ἀπαιτοῦνται ἀσυνήθιστα μεγάλες δυνάμεις. Ἔχουμε συχνὰ κάποια βίαια ξεσπάσματα, ἀλλὰ ἡ μπουρζουαζία δὲν ἔχει παρὰ νὰ περιμένει ὑπομονετικὰ καὶ αὐτὰ τὰ ἀνομοιογενῆ στοιχεῖα τῆς ἐργατικῆς τάξης θὰ διαχωριστοῦν καὶ πάλι...» 

Αὐτὸ ποὺ ἀμέσως καὶ σαφῶς παραδέχεται ὁ Ἔνγκελς εἶναι ὅτι οἱ φυλετικοὶ καὶ ἐθνικοὶ δεσμοὶ εἶναι ἀδύνατον νὰ σπάσουν. Παραδέχεται δὲ καὶ τὴν οὐτοπία τῆς μαρξιστικῆς ἀπαίτησης γιὰ «ταξικὴ συνείδηση», μιᾶς ἐπίπλαστης συνείδησης ποὺ γιὰ τὴν δημιουργία της καὶ τὴν βραχύβια ὕπαρξη τῆς ἀπαιτοῦνται «ἀσυνήθιστα μεγάλες δυνάμεις». Ἀντιθέτως ἡ φυλετικὴ καὶ ἡ ἐθνικὴ συνείδηση εἶναι κάτι μὲ τὸ ὁποῖο γεννιέται ὁ ἄνθρωπος καὶ τὸ ὁποῖο εἶναι ἡ μαγιὰ γιὰ νὰ ἀνθίσει ὁ πολιτισμός. Ὅπως τὸ εἶχε πεῖ καὶ ὁ Μεγάλος Κωστῆς Παλαμᾶς: «ὁ πατριωτισμὸς εἶναι ἔμφυτος στὸν ἄνθρωπο, γιὰ αὐτὸ καὶ ἐγὼ εἶμαι ἐθνικιστής». Οἱ μοντέρνοι παιδαγωγοὶ ἐπιβεβαιώνουν ἐπίσης τοῦ λόγου τὸ ἀληθὲς μιλῶντας γιὰ ἔμφυτο ρατσισμὸ τῶν παιδιῶν, τὸν ὁποῖο ὅπως λένε πρέπει νὰ ξεριζώσουν μὲ σύγχρονες «παιδαγωγικὲς» μεθόδους. Ἡ ἐλπίδα, ὅμως, γεννᾶται σήμερα ἐπειδὴ ὁ Ἑλληνικὸς Λαός, ἕνας φύσει ἐπαναστατικὸς Λαός, δείχνει μιὰ σαφῆ τάση ἐπιστροφῆς στὸν φυσικὸ τρόπο Σκέψης καὶ Ζωῆς τοῦ Λαϊκοῦ Ἐθνικισμοῦ, διαλέγει νὰ ἀκολουθήσει γιὰ μιὰ ἀκόμη φορὰ τὴν σίγουρη ἀνηφόρα τοῦ Αἵματος καὶ τῆς Τιμῆς, συστατικὰ ἀπὸ τὰ ὁποῖα ἐπάγεται διαχρονικὰ τὸ Ἑλληνικῶς ζεῖν, ὅπως αὐτὸ φαίνεται ἀπὸ τὴν Ἀρχαία Ἑλληνική, τὴν Βυζαντινὴ καὶ τὴν μεταβυζαντινὴ γραμματεία, ὅπως αὐτὸ φαίνεται στὰ ἀπομνημονεύματα τῶν Ἡρώων τοῦ 1821, ἀλλὰ καὶ στὴν σχετικῶς πρόσφατη Ἑλληνικὴ Ἱστορία. 

Ἀπορρέοντα ἀπὸ τὸ Αἷμα, τὴν κοινὴ καταγωγή, ὅλα τὰ συστατικὰ ποὺ ἑνώνουν τὴν κοινωνία, ὅπως ἡ Θρησκεία καὶ ἡ Οἰκογένεια, εἶναι μόνιμα βαλλόμενα ἀπὸ τὰ συντεταγμένα πυρά των ἀποδομητών της, τῶν «δεξιῶν» καὶ τῶν «ἀριστερῶν». Ἀμφότερες οἱ λέξεις βρίσκονται σὲ εἰσαγωγικά, γιατί ἔχει παύσει ἐδῶ καὶ πολλὰ χρόνια ὁ λόγος ὕπαρξης τους, ἰδιαιτέρως σὲ αὐτὴ τὴν κρίσιμη γιὰ τὴν Ἑλλάδα χρονικὴ συγκυρία. Ἡ μὲν ἀριστερὰ σταθερὴ στὴν ἀθεϊστική της θέση ὀνειρεύεται μιὰ ἐπανάληψη τῶν γεγονότων τῆς Ὀκτωμβριανῆς Ἐπανάστασης, ἐνῷ δὲν ἔχουν περάσει πολλὰ χρόνια ἀπὸ τὶς ἀριστερὲς μπροσοῦρες ποὺ χαρακτήριζαν τὴν οἰκογένεια ὡς «κατάλοιπο τῆς μπουρζουαζίας». Ἀντιστοίχως καὶ ἡ «δεξιά», ἡ λεγόμενη συντηρητικὴ παράταξη, ἔδρασε τὰ χρόνια τῆς μεταπολίτευσης ὅσο διαλυτικὰ δὲν μπόρεσε νὰ δράσει ἡ ἀριστερά της ἡμέρες τῆς ἰδεολογικῆς «δόξας» της. Μὲ πιὸ ὕπουλο τρόπο βέβαια καὶ ὄχι ἐμφανῶς, ἄλλωστε οἱ εὐθεῖες μέθοδοι δὲν ὑπῆρξαν ποτὲ τὸ «φόρτε» τῶν δεξιῶν. Ἔτσι μὲ τὴν ὑπερφορολόγηση, τὸν ἄκρατο καπιταλισμὸ καὶ τὴν «ἀνοιχτὴ κοινωνία» τοῦ Πόππερ διαλύσανε τὴν Ἑλληνικὴ Οἰκογένεια καὶ μέσῳ τοῦ καταναλωτισμοῦ κάνανε μεγαλύτερη ζημιὰ στὴν Θρησκεία ἀπὸ ὅτι ὁ Λένιν καὶ οἱ καύσεις Ἐκκλησιῶν ποὺ αὐτὸς διέταξε. Ὅποιος ἄλλωστε μεταβεῖ ἢ δεῖ εἰκόνες ἀπὸ τὰ σημερινὰ κράτη ποὺ κάποτε ἀποτελοῦσαν τὴν πάλαι ποτὲ Σοβιετικὴ Ἕνωση θὰ δεῖ ὅτι τὸ ἀποτέλεσμα τοῦ «κόκκινου τρόμου» ἦταν ἡ συσπείρωση τοῦ Λαοῦ στὶς ἀξίες ποὺ οἱ κομμουνιστὲς κυνήγαγαν σὲ ἀντίθεση μὲ τὴν φιλελεύθερη κοινωνία στὴν ὁποία οἱ συνεκτικοὶ δεσμοὶ ἁπλᾶ «σαπίσανε». 

Ἀντίθετα στὶς ἀποδομητικὲς θεωρίες τοῦ θανάτου στέκεται ὁ Λαϊκὸς Ἐθνικισμὸς μὲ τὸν φυσικὸ τρόπο ζωῆς. Μὲ τὴν διατήρηση τῶν προαιώνιων καὶ διασπισιστικῶν ἀξιῶν ὅπως ἡ Οἰκογένεια καὶ ἡ Φυλή. Μὲ ἀγάπη, σεβασμὸ καὶ ἀμείωτο ἐνδιαφέρον γιὰ ὅλες τὶς συνιστῶσες τοῦ Αἵματος μας, τὴν Θρησκεία μας, τὴν Γλῶσσα μας, τὸ Ἑλληνικὸ ἔον ποὺ ἔλεγε καὶ ὁ Ἡρόδοτος. Ὄχι γιὰ τὴν συντήρηση τοὺς χάριν φετιχισμοῦ, ἀλλὰ γιατί ἀναγνωρίζουμε σὲ αὐτὰ τὰ ἐχέγγυα γιὰ τὴν οὐσιαστικὴ πρόοδο τῆς Κοινωνίας μας. Γιατί βλέπουμε σὲ αὐτὰ τὶς ἱκανὲς καὶ ἀναγκαῖες συνθῆκες γιὰ τὴν δημιουργία ἑνὸς νέου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ποὺ θὰ ἱκανοποιεῖ τὴν προαιώνια προσταγῇ γιὰ μεγαλεῖο ποὺ μᾶς στέλνουν οἱ πρόγονοι μας ἀπὸ τὰ βάθη τῶν αἰώνων καὶ παράλληλα θὰ συμβαδίζει μὲ τὸν χρονολογιακὸ δείκτη. Ἑνὸς νέου Ἑλληνικοῦ Πολιτισμοῦ ποὺ θὰ συγκλονιστεῖ ἐκ νέου μὲ ἕνα βαθιὰ Ἰδεολογικὸ καὶ Φιλοσοφικὸ Ὅραμα. Μιᾶς Ἑλληνικῆς Κοινωνίας ποὺ θὰ βιώσει τὴν Κοινωνικὴ Ἀναβάθμιση ποὺ θὰ εἶναι συνέπεια τῆς Ἀτομικῆς Βελτίωσης καὶ θὰ ἐπάγει τὴν Ἐθνικὴ Ἀνάταση. 

Οἱ δύο ἕως τώρα ἐπικρατοῦσες ἰδεολογίες, ὁ φιλελευθερισμὸς καὶ ὁ μαρξισμός, προήγαγαν τὸ δόγμα τοῦ θανάτου, τὸ δόγμα τῆς ἰσοπεδώσεως, τῆς ἰσότητας καὶ τῶν de facto ἀναγνωρισμένων «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων». Ἕνα δόγμα ποὺ διὰ τῆς ἰσοπεδώσεως προβάλλει τὸ πρότυπο τῆς «χρυσῆς μετριότητας», ἕνα δόγμα ποὺ ἔρχεται σὲ ἀνοικτὴ ρήξη μὲ τὸν ἀδιάλλακτο νόμο τῆς Φύσης περὶ πάλης καὶ ἀξιοκρατίας. Στὸν σημερινὸ κόσμο ἡ πάλη, ὅπως καὶ ὅλα, δίδονται στὸν οἰκονομικὸ τομέα. Ὁ Λυκοῦργος, ὁ νομοθέτης τῆς Ἀρχαίας Σπάρτης, προχώρησε σὲ ἀνακατανομὴ τῶν χωραφιῶν, ὥστε οἱ Σπαρτιᾶτες νὰ διαγωνίζονται μεταξύ τους γιὰ τὰ πρωτεῖα στὴν Ἀρετή. Αὐτὸς εἶναι ὁ κόσμος τοῦ Αἵματος καὶ τῆς Τιμῆς, ὁ κόσμος τοῦ Λαϊκοῦ Ἐθνικισμοῦ, ὅπως αὐτὸς παραδόθηκε ἀπὸ τοὺς ἔνδοξους προγόνους μας σὲ πρακτικὸ ἐπίπεδο ἀπὸ τὸν Λυκοῦργο καὶ σὲ θεωρητικὸ ἀπὸ τὸν Πλάτωνα. Ὁ κόσμος, ὅπως τὸν γνώρισαν οἱ γενιές μας, εἶναι ὁ κόσμος τοῦ χρήματος, εἶναι ὁ κόσμος τοῦ ψευδεπίγραφου διπόλου φιλελευθερισμός – μαρξισμὸς ποὺ προστάζει τὴν ἐπιβίωση τοῦ οἰκονομικὰ ἰσχυρότερου, ἀσχέτως τῶν ἀρετῶν καὶ τῆς προσφορᾶς του καὶ δίδει παράλληλα σὲ ὅλους τοὺς ὑπόλοιπους καὶ τὸ δόγμα τῶν «ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων» ὥστε νὰ βαλτώσουν στὴν μετριότητα. Εὐτυχῶς ὅλοι ἐμεῖς ζοῦμε σήμερα τὸν πόλεμο τῶν δύο αὐτῶν κόσμων καὶ μποροῦμε νὰ συμβάλλουμε ὅλοι μας στὴν ἐπικράτηση τοῦ ὀρθοῦ. 

Τὸ γιατί ὁ κόσμος ποὺ ὁραματιζόμαστε εἶναι ὁ ὀρθὸς δρόμος καὶ ὁ φυσικὸς δρόμος, ἀρκεῖ ἕνα παράδειγμα γιὰ νὰ τὸ δείξει. Ἂς θεωρήσουμε δύο ἀντιπαραβαλλόμενα δείγματα καὶ ἂς προσπαθήσουμε νὰ φανταστοῦμε ποιό ἀπὸ τὰ δύο λειτουργεῖ πιὸ ὀρθά, κατὰ τὴν γνώμη τοῦ κάθε ἀναγνώστη πάντα. Τὸ ἕνα δεῖγμα μας θὰ εἶναι μία ἀγέλη ἢ γενικὰ μιὰ οἰκογένεια ζώων, ἔστω μηρυκαστικῶν ποὺ ἀπειλεῖται ἀπὸ τὴν πλησιέστερη ἀντίστοιχη ἀγέλη ἢ οἰκογένεια ἁρπακτικῶν. Τὸ ἐνστικτῶδες ἀντανακλαστικό της, φυσικά, εἶναι ἡ ἐνδυνάμωση τῶν συνεκτικῶν δεσμῶν τῆς ἀγέλης καὶ ἡ πάσῃ θυσίᾳ ἀποφυγὴ αὐτόνομων μετακινήσεων τῶν μελῶν της, μὲ σκοπὸ τὴν ἀντιμετώπιση τοῦ κινδύνου. Τὸ δεύτερο μᾶς δεῖγμα εἶναι τὸ σύγχρονο Ἑλληνικὸ κράτος. Ἡ ἀπειλὴ ποὺ δέχεται αὐτὸ εἶναι προφανὴς καὶ πολύπλευρη. Ἀπὸ τὴν μία ἔχει τοὺς προκλητικοὺς «γείτονες», ὅπως ἡ Τουρκία καὶ ἡ Ἀλβανία, καὶ ἀπὸ τὴν ἄλλη ἔχει πολλαπλᾶ λαθρομεταναστευτικὰ ρεύματα νὰ ἀντιμετωπίσει, ἕνα ὀξὺ δημογραφικὸ πρόβλημα καὶ μιὰ δεινὴ οἰκονομικὴ κατάσταση. Ἡ πολιτικὴ ποὺ ἐφαρμόζει ἡ κυβέρνηση γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση αὐτῶν τῶν προβλημάτων εἶναι περικοπὲς στοὺς πολυτέκνους, σύσταση ὑπηρεσίας γιὰ τὴν ἀντιμετώπιση τῆς «ρατσιστικῆς βίας», μειώσεις στοὺς ἐξοπλισμοὺς καὶ χρηματοδότηση ἐκδηλώσεων γιὰ τὴν «φιλία τῶν λαῶν». Κινεῖται δηλαδὴ στὸ ἄξονα ἐπιδείνωσης τῶν προβλημάτων. Ἡ φυσικὴ ροπὴ τῶν πραγμάτων ἀντιθέτως προστάζει ἀπέλαση τῶν λαθρομεταναστῶν, δημιουργία λειτουργικῶν σωμάτων ἀσφαλείας καὶ κίνητρα στοὺς πολύτεκνους, τὸ ὁποῖο μπορεῖ εὐκόλως νὰ γίνει ἂν δὲν δινόντουσαν τόσα δισεκατομμύρια εὐρὼ στὶς τράπεζες καὶ τοὺς διεθνεῖς τοκογλύφους. 

Ἀκόμα καὶ ἂν κοιτάξουμε τὴν Ἑλληνικὴ Κοινωνία μὲ ἕνα μικροσκόπιο θὰ δοῦμε σὲ ὅλες της τὶς ἐκφάνσεις τὴν ἰδεολογία τοῦ Θανάτου, τὴν ἰδεοληψία τῆς παγκοσμιοποίησης, ποὺ προωθεῖ τὸν ὀργουελιανὸ τρόμο τοῦ «Μεγάλου Ἀδελφοῦ». Ναρκωτικά, πορνεία, λαθρομετανάστευση, ἔξαρση ἀσθενειῶν τοῦ μεσαίωνα, ἐγκληματικότητα εἶναι μερικὰ μόνο ἀπὸ τὰ σημεῖα τοῦ φαύλου κύκλου τῆς νέας «θρησκείας τῶν ἀνθρωπίνων δικαιωμάτων», ποὺ διέπει ὅλους του ἰδεολογικοὺς πόλους τῆς Νέας Τάξης Πραγμάτων. Σημεῖα τὰ ὁποῖα, ὅπως προκύπτει ἀπὸ ἐλάχιστη ἔρευνα καὶ σκέψη, εἶναι ἀλληλοτροφοδοτούμενα καὶ ἀπορρέουν ἀπὸ τὸ ἕνα καὶ τὸ αὐτὸ κέντρο λήψεως ἀποφάσεων. Οἱ πάλαι ποτὲ πιστοί του Μάμμωνα, τοῦ Μολὼχ καὶ ὅλων τῶν ἀπογόνων τοὺς κυβερνοῦν καὶ σήμερα τὸν κόσμο. Καὶ ποιός μπορεῖ νὰ τὸ ἀρνηθεῖ, ἔστω μὲ τὴν ἀλληγορική του ἔννοια. Κάποτε στὸν βωμὸ τοῦ Μολὼχ θυσιάζονταν βρέφη στὴν πυρά. Μήπως αὐτὸ δὲν συμβαίνει καὶ σήμερα μὲ τὸ μέλλον τῶν μελλοντικῶν Ἑλληνικῶν γενεῶν νὰ εἶναι ἤδη ὑποθηκευμένο στοὺς πιστοὺς τοῦ χρήματος; 

Μὲ τὴν Ἑλλάδα καὶ τοὺς Ἕλληνες σὲ ἄμεσο κίνδυνο ὁ Λαϊκὸς Ἐθνικισμὸς φαντάζει πιὸ ἀπαραίτητος ἀπὸ ποτέ. Ὅλα τὰ συστήματα σύμφωνα μὲ τὸν ἴδιο τόν νόμο τῆς Φύσης ρέπουν πρὸς τὴν ἐντροπία, αὐτὸ εἶναι ἀναγνωρισμένο καὶ σίγουρο. Σὲ ἐπίπεδο πολιτισμῶν αὐτὸ ἀκριβῶς εἶχε ἐκφράσει καὶ ὁ Spengler μὲ τὸν παραλληλισμὸ ποὺ ἔκανε μεταξὺ πολιτισμῶν καὶ ζώντων ὀργανισμῶν. Ὁ Δυτικὸς πολιτισμὸς κατέστη «τεχνικὸς» καὶ πλησιάζει στὸ τέλος του. Δύο εἶναι οἱ πιθανὲς ἐπιλογὲς ἀπὸ τὶς ὁποῖες καλεῖται νὰ διαλέξει ὁ Ἑλληνικὸς Λαός. Ἡ μία εἶναι ἡ ἀνηφόρα τοῦ Λαϊκοῦ Ἐθνικισμοῦ, ἡ ἐπιστροφὴ καὶ ἐπικαιροποίηση τῶν πατροπαράδοτων αἰώνιων ἀξιῶν τοῦ Γένους μας, ἡ ἀναβίωση τοῦ ἐνστίκτου τῆς ἐπιβίωσης τοῦ Λαοῦ μας. Ἡ ἄλλη εἶναι ἡ κατηφόρα, ἡ παρακμὴ τῆς συντηρήσεως τοῦ παρόντος ἀντιφυσικοῦ τρόπου ὕπαρξης τῶν ἴδιων τῶν Ἑλλήνων καὶ συνεπαγωγικὰ τοῦ συστήματος ποὺ ἀποτελεῖ θεμέλιο του. 

Οὐρλιάζουν οἱ ἀστοὶ γιὰ τὴν παντελῆ ἔλλειψη κράτους καὶ ὅλα τὰ ἐπάγωγα αὐτῆς. Δὲν καταλαβαίνουν ὅμως πὼς ἡ δημιουργία κράτους εἶναι ἄρρηκτα συνδεδεμένη μὲ τὸν λαὸ ποὺ κατοικεῖ κάτω ἀπὸ τὴν σκέπη του. Ὁ συμφεροντολογικὸς μηχανισμὸς ποὺ καταδικάζει τὸ κράτος σὲ ἀπραγία εἶναι σύμφωνος καὶ ἀκόλουθος μὲ τὴν περιρρέουσα ἀτμόσφαιρα τοῦ ἑσμοῦ αὐτῶν ποὺ ἔχουν μεταλάβει τὴν φιλελεύθερη ἢ τὴν μαρξιστικὴ ἰδεοληψία, ἔστω καὶ ἐν ἀγνοίᾳ τους. Μά, ἀλήθεια ἂς σκεφτοῦν, τὸ κράτος ὁρίζεται ἀπὸ τοὺς νόμους ἢ ἀπὸ τὰ ἄτομα καὶ τὶς κοινωνικὲς ὁμάδες ποὺ τὸ ἀπαρτίζουν; Ὁ κάθε λαὸς ἔχει αὐτὴ τὴν ἡγεσία ποὺ τοῦ ἀξίζει ἔλεγε ὁ Montesquieu, συνεπῶς οἱ παράγοντες ποὺ καθορίζουν τὸ κράτος καὶ τὴν λειτουργία του, στὴν πραγματικότητα, εἶναι ὁ λαὸς καὶ οἱ κανόνες ποὺ αὐτὸς ἐπιβάλλει στὴν δημοκρατικὰ ἐκλεγμένη κυβέρνηση μας. Γιὰ νὰ τὸ κάνουμε «λιανά», δὲν χρειάζεται κἂν ἐπανάσταση γιὰ νὰ ἀλλάξουν τα κακῶς κείμενα. «Πρῶτα τὸ κράτος τους καὶ ὕστερα τὸν πολιτισμό τους, αὐτὰ ἔχουν νὰ δημιουργήσουν ὁμαδικὰ οἱ Ἕλληνες», ὅπως ἔλεγε ὁ Ἴων Δραγούμης στὸ ἔργο του «Ὅσοι Ζωντανοί». Καὶ ἐπειδὴ ὅπως προείπαμε τὸ κράτος εἶναι συνέπεια τοῦ Λαοῦ, οἱ Ἕλληνες πρέπει πρῶτα νὰ ἐπανελληνιστοῦν, ὕστερα νὰ φτιάξουν κράτος ποὺ νὰ τοὺς ταιριάζει καὶ ὕστερα ἕναν Γ’ Ἑλληνικὸ Πολιτισμὸ ποὺ θὰ λάμψει μὲ Φῶς ἀντάξιο τοῦ ὀνόματος τοῦ Ἑλληνισμοῦ. 

Κώστας Α. 

ΧΡΥΣΗ ΑΥΓΗ 

https://xrisiavgi.com/2020/12/28/11/144843/